Suzanne Boomsma – Het is meer dan elkaar aardig vinden

Ik ontmoette Suzanne tijdens Sharing Stories. Sharing Stories is een spel waarbij je in kleine groepjes je levensverhaal deelt met onbekenden. Suzanne was de spelbegeleider. Ze is energiek, nieuwsgierig, scherp en met een milde glimlach om haar woorden. Zo’n ontmoeting waarbij je direct voelt: hier zit een verhaal. En niet zomaar één.

Tijdens het gesprek merkte ik dat Suzanne niet alleen vertelt wat ze doet, maar vooral wat het voor anderen betekent. Dat raakte me. Ze is open, eerlijk en heeft iets wat je niet kunt veinzen: een oprechte belangstelling voor de wereld om haar heen.

Wat mij vooral trof, is hoe ze van obstakels in haar leven oplossingen heeft gemaakt. Niet alleen voor zichzelf, maar juist voor wie daarna in vergelijkbare situaties belandden. Dat is gemeenschap in actie en mét effect.

Bankjes in de klas
Suzanne vertelt over haar lagere school. Een christelijke school, lang geleden. De leerlingen zaten braaf op bankjes, in rijen achter elkaar. Theateropstelling. Op alfabet naar binnen. Stilte, gewoontes, voorspelbaarheid.

Tot er in de vijfde klas een leraar was die muziekles gaf en iets radicaal anders ging doen. Hij zette de bankjes om. Hij bouwde groepjes. Kinderen die elkaar vinden in tempo, in toon, in energie. “Ik kwam ineens in een groepje terecht met kinderen met wie ik veel gemeen had. De sfeer was anders. Ik was anders. Door de bankjes te verzetten veranderde de hele klas.”

Ze glimlacht. “Daar is voor mij de basis gelegd. Het besef dat één ingreep alles kan veranderen. En dat je daar dus vragen over kunt stellen: waarom zitten we eigenlijk zo?” Soms is verbinding zo simpel als: een bankje verzetten.

Meer dan elkaar aardig vinden
Wat Suzanne uitdraagt is visie. “Gemeenschapskracht is meer dan elkaar aardig vinden,” zegt ze. Mensen groeten, een praatje maken, iets delen dat is fijn, maar niet genoeg. Voor haar gaat het ook over iets opzetten met elkaar. Iets dat groter is dan het gezin, groter dan de eigen vriendengroep. Solidariteit, in actie.

Ze vertelt lachend over studenthuizen: “Sommigen vinden het prima om wc’s schoon te maken. Anderen vinden dat verschrikkelijk maar koken graag. Waarom maak je dan een rooster met gelijke taken? Je kunt het ook doen vanuit talent en voorkeur. Dan draagt iedereen bij, op zijn eigen manier.

Het is tekenend voor hoe zij kijkt: bouwen aan gemeenschap doe je door het mogelijk te maken dat iedereen mee kan doen.

Verbinding als tweede natuur
Ik vraag hoe zij zelf verbinding creëert. “Volgens mij gaat dat vanzelf,” zegt ze.“ Ik vraag mezelf elke dag: kan ik iets voor iemand doen?” . Ze noemt aandacht, bezoekjes, attent zijn. Langsgaan. Even bellen. Een kaartje. Kleine gebaren die bijna onzichtbaar zijn en juist daarom waardevol.

Thuis is het avondeten heilig. Samen eten, samen praten. Haar zoon is een academische denker. Hij studeert genocides en postkoloniaal geweld. Iedere avond gaan de gesprekken verder. “Dat hij over zijn wereld kan praten, vind ik belangrijk. En ik leer veel van zijn inzichten!”

Een andere blik
Eerder in haar leven maakte Suzanne carrière in het management. Op haar 42ste kreeg ze met haar man haar zoon en daarmee veranderde haar perspectief radicaal. Na een goede start liep haar zoon op traumatische wijze vast op school. Suzanne moest zoeken naar passende oplossingen en ervaren wat wel of niet werkt in het passend onderwijs. Het werd een stille motor, ook hoe haar directe omgeving om ging met haar zoon. En omdat hij andere dingen nodig had dan de “norm” , werd hij ook een spiegel voor hoe er in de maatschappij met “afwijken van de norm” wordt omgegaan.

Het is niet altijd makkelijk geweest voor haar zelf en toch kiest Suzanne er dan voor om een organisatie op te richten voor andere ouders en hun kinderen die hier ook tegen aanlopen. Over inspirerend gesproken.

Op naar deel twee
Voor Suzanne is gemeenschapskracht een manier van leven.

Hier begint het vaak met een eenvoudig gebaar: een vraag, een kaartje, een maaltijd en het besef dat we elkaar nodig hebben.

Suzanne staat open om te leren van de mensen om haar heen en als nodig, een bijdrage te leveren. Tegelijkertijd is ze zelf inspirerend; iemand van wie je iets meeneemt, die energie geeft en nieuwsgierig maakt. Het is precies daarom dat ik het gevoel heb dat zij ruimte verdient voor een tweede artikel. Want zoveel moois verdient meer aandacht.

Wil jij ook genieten van haar levenswijze en levenswijsheid, kom gerust een keer aanschuiven bij haar tafel bij Sharing Stories in Tuinwijk, of lees heel binnenkort dus het aansluitende artikel over haar.

De volgende Sharing Stories:
22 januari Wittevrouwen
26 februari bibliotheek Tuinwijk